Ritueel
Dacht ik toch echt weer even dat mijn computer de geest had gegeven.
Jammer, zei E, er was deze week juist een Mac Book in de aanbieding maar je zult nu wel te laat zijn.
Maar toen kwam Superduif. Hij liep plechtig een rondje om de tafel...
En daar straalde het inzicht binnen: er was slechts een stop doorgeslagen. Iets met de waterkoker.
Een rondje? Ik zie toch de contouren van een hart. Of ligt dat aan mij? *bloos* In elk geval heeft het goed geholpen.
Geplaatst door: Irene | 31 januari 2010 om 12:32
Computers staan er bekend om dat ze een slechte verstandhouding met gekookt water hebben.
Geplaatst door: ton | 31 januari 2010 om 13:51
Ja, de dieren hebben zoveel innerlijke wijsheid. Wij mensen zien dat alleen vaak niet.
Geplaatst door: yak | 31 januari 2010 om 14:02
Ik zie een hartje. Echt een tortelduif.
Geplaatst door: karin | 31 januari 2010 om 15:58
Had ie zulke grote voetjes of is dat tafeltje zo klein?
Geplaatst door: Edwinek | 31 januari 2010 om 16:35
Vroege Valentijnsduif, een zeldzame wintergast..
Geplaatst door: Michel | 31 januari 2010 om 16:37
@edwinek: het was een flinke duif met goeie voeten en de tafel is een bistrotafeltje.
Geplaatst door: aargh | 31 januari 2010 om 16:39
Soms valt alles in een keer naadloos op zijn plaats. De duif, het hart en de stop. Perfect.
Geplaatst door: Utrechtse | 31 januari 2010 om 17:26
Superduif? Wij komen niet verder dan tortelduif...
Erg handig zo'n Superduif en ik moet met dat blonde haar alles zelf bedenken....
Geplaatst door: Jetske | 31 januari 2010 om 17:43
Ik kan me de teleurstelling van E. wel voorstellen.
Geplaatst door: Me! | 31 januari 2010 om 18:09
...en de duif heette Eureka.
Geplaatst door: lien | 31 januari 2010 om 21:28
Bij ons kruisen de vogel- en kattesporen elkaar... Nee, de sneeuw is nog wit!
Geplaatst door: Niklas | 1 februari 2010 om 15:33